To miała być radosna okazja.
Wróciliśmy.
Pan Benedict i Numer Dwa zaginęli.
Nikt nie jest bezpieczny, gdy mój brat jest guru.
Wiem, że będziecie zachwyceni.
Dał wskazówki, które doprowadzą nas do niego.
„Znajdź skrót”.
To statek!
Rzadko zostają bilety do odebrania.
Mówili, że jesteśmy zdolni do wszystkiego.
Musieliśmy wziąć sprawy w swoje ręce.
Będziemy uważać.
Jesteśmy Tajnym Stowarzyszeniem Nicholasa Benedicta. Znajdźmy ich.
SKRÓT
81 960 ton
stali i elegancji.
Ile waży elegancja, George? Jaki to procent tonażu?
Pierwsza szansa wejścia na statek flagowy
i pewnie będziemy się tym cieszyć z paki.
Areszt okrętowy. Unikajmy go.
Tak. Musimy się ukryć, wtopić w tłum.
Jesteśmy gapowiczami.
Nie ma nic gorszego niż pasażerowie na gapę.
Słyszałeś o piratach?
Oni wykonują swoją pracę.
Sposobem na uniknięcie aresztu nie jest stanie na pokładzie
i gadanie o moralności piratów.
Poszukajmy kolejnej wskazówki.
Powie nam, dokąd jechać w Lizbonie.
Musimy znaleźć naszą kabinę.
Pan Benedict myślał, że będziemy w niej z Rhondą i Milliganem.
Tam musi być wskazówka.
Kabina będzie wolna? Bo została zarezerwowana.
Witam na pokładzie. Mówi kapitan Noland.
Proszę zgłosić się do wyznaczonych stref
na obowiązkowe ćwiczenie ewakuacji.
Strach najlepiej pokonuje się, gdy jest się przygotowanym.
Nie ma mowy. Nie lubię musztry. Skupmy się na wskazówce.
Zgoda. W nagłych przypadkach, najpierw kobiety i dzieci.
Druzgocąca przewaga? Damy radę.
Kapitan powiedział, że to obowiązkowe. Chcecie być jedynymi nieobecnymi?
Macie pojęcie, jak szybko tonie 81 960 ton?
Elegancja też nie pływa.
Mimo to jesteśmy gotowi, się z nimi zmierzyć.
Uwaga, fale wyjątkowe są prawdziwe.
Białe szkwały są szybkie i nieprzewidywalne. Jak miny.
Aktualnie ma toczą się tu walki.
Te relikty ludzkiego szału nadal pływają w morzach,
gotowe uderzyć z mrocznej przeszłości.
Choć piractwo wciąż jest wielką plagą,
możecie się czuć bezpieczni od buntu
na tym harmonijnym statku.
To smutne.
Zawsze chciałam przeżyć bunt.
W tej okolicy jest dużo piratów lub min?
Przepraszam.
Jestem oficer Zhao, ale moje oceaniczne imię to Kula Armatnia.
Skąd taka fajna ksywka?
Nie mam czasu ani ochoty na opowiadanie tej anegdoty.
Bo ksywki mogą być ważnym elementem..
Dbam o bezpieczeństwo.
Proszę się przygotować.
- Będzie z nim problem. - Tak.
Musimy zejść mu z oczu i iść do kabiny.
Czyli gdzie?
Najpierw musimy stworzyć profil. Kim powinniśmy być w razie pytań.
- Duchami dzieci. - Może grupą szkolną.
Chciałabym mieć jednakowe dresy jak ci od krykieta.
Płyną na Puchar Dunsborough.
Jest na nich napisane „piłka wodna”.
O tak. Wielka ekipa.
Kontynuuj. Jak znajdziemy wskazówkę?
Kasjerka rozdawała klucze ze ściany za nią.
Jeden z kluczy, który tam wisi, powinien być nasz.
Nie widziałem ich numerów,
ale jeśli każdy rząd to pokład, a w każdym jest 39 haczyków,
to są numery kabin,
które zostały, gdy się zameldowaliśmy.
Tylko 16 kabin. Nieźle.
Dziękuję za uwagę.
To koniec ćwiczeń. Płyniemy z prędkością 62 węzłów.
Rozdzielmy się. Jestem głodna.
Skrót to najszybszy i najbardziej luksusowy statek siedmiu mórz.
Dokładnie o czasie.
Przygotujcie się do cumowania w Lizbonie za niesamowite 48 godzin.
Mówił kapitan. Miłego dnia.
Mogę mówić otwarcie?
Zawsze, Kulo Armatnia. Bez formalizmu.
Nie, dziękuję, kapitanie. Wolę formalność.
Zgoda. O co chodzi?
Sądząc po liczbie kapoków,
na Skrócie jest czterech dodatkowych pasażerów.
Co ty mówisz? Że mamy...
Pasażerów na gapę.
Pasażerowie na gapę.
Kardynalny grzech morski na moim statku.
Jest szansa na błąd w obliczeniach?
Proszę o pozwolenie na szczerość.
Wiem, że się nie mylisz.
Jesteś ludzkim uosobieniem dokładności i uczciwości.
Zgadza się. Dziękuję, kapitanie.
Moja praca i tak jest zagrożona. Czuję się osaczony.
Jeśli to się wyda, twoja kariera może przetrwać, ale nie moja.
Musimy znaleźć tych pasażerów na gapę.
Chcę zobaczyć, jak idą po desce.
Kapitanie, to już nie jest legalne.
I nie było etyczne.
Metaforycznie.
Trzeba ich aresztować.
I przykładnie ukarać.
TAJNE STOWARZYSZENIE NICHOLASA BENEDICTA
NA PODSTAWIE POWIEŚCI „TAJNE STOWARZYSZENIE NICHOLASA BENEDICTA”
TRENTONA LEE STEWARTA
Zachwyceni?
Tak, dobrze słyszałeś.
Myślisz, że będę szczęśliwy, słuchając jak twierdzisz,
że zakończyłeś Zatrwożenie?
Kryzys globalny, za który jesteś całkowicie odpowiedzialny?
Zrzuć tę maskę i powiedz prawdę.
To nie maska.
Wierzę, że impuls do zmian
może przyjść z niespodziewanej strony.
Zapoczątkowując Zatrwożenie
rozwiązałem
także to.
O czym ty mówisz?
Masz urojenia, a twoja demonstracja jest bezsensowna.
Do granic absurdu.
Mnie się podobała.
A co reprezentują jagody?
Tak. Co reprezentują? To...
Potrzebuję chwili.
- Straszne. - Już?
- Tak. - Oddychaj.
Żaden z ciebie bohater.
A z ciebie żaden zwykły współpracownik. Jesteś legendarnym Numerem Dwa.
Tak.
Genialna myślicielka i intuicyjny stolarz.
To niczego nie zmienia. Porwałeś nas.
Porwałem? Nie.
Takie słowo tylko nakręca cykl gniewu.
Ależ to mocne. Wymazuje wszelkie subtelności i niuanse.
W tej sytuacji nie ma żadnych niuansów.
To okazja. Proszę, usiądź. Napij się herbaty.
Nie chcę herbaty.
Rozumiem.
Zaprowadźcie gości do pokoi,
by się rozgościli.
Twój brat. To szczególny zaszczyt.
- Dziękuję za zaufanie. - Nie ufamy wam.
- Zapracujemy na nie. - Każdego dnia.
- Tędy. - Tędy.
Masz się stąd wydostać, a nie iść w sam środek.
Nie, nie, nie. Najpierw się rozejrzymy, potem uciekamy.
Czekaj. Mam złe przeczucie.
Zwyczajnie złe czy jasnowidzenie?
Po prostu przeczucie.
Ta część ciebie od przeczucia
pokonała Szeptacza?
Ta część myśli: „Po co się włamywać, gdy można zapukać?".
- Co? - Przepraszam panią.
- To nie ten pokój. - Przepraszamy za najście.
Byłoby fajnie znów dzielić pokój, co?
Tak. Odwykłem od tego. W Boatwright wszyscy mamy jedynki.
Bez współlokatorów?
Chodzi o przestrzeń osobistą.
- Zdrowy dystans. - Dystans jest zdrowy?
Wybierasz moment kontaktu.
Tę zdolność, którą masz lub nie,
odziedziczyłaś po biologicznych rodzicach?
Co się z nimi stało?
Zjadły ich niedźwiedzie polarne i klauni.
- Odgłos był okropny. - Ciężko się z tobą dogadać.
Więź wymaga uwagi. Co to za lina?
Kontrola prędkości. Nie wierzę we wszystko, co mi mówią.
Uczyłam się tego cały rok.
- Ha! - Co „ha”?
Poruszamy się z prędkością 58 węzłów, nie 62, jak mówił kapitan Noland.
Natychmiast przestańcie!
Zabawa po tej stronie statku jest niebezpieczna.
To nie była zabawa. Kontrola prędkości.
Wynosi 58 węzłów.
Nieletni muszą być nadzorowani przez dorosłego.
Gdzie są wasi rodzice?
- Zgubiłyśmy się. - Zaginione dzieci?
Dzieci.
Dwójka zaginionych dzieci.
Powtarzam, dwoje zaginionych dzieci na pokładzie.
Roberto, to mama i tata!
Proszę przygotować się do startu o czasie.
Wkrótce startujemy. Mówił kapitan.
- Witam w Inverness. - To dobrze.
Będziemy w Lizbonie 25 godzin przed dziećmi.
Dobrze.
Przyniosłem resztę.
- Powinnam wziąć więcej? - Nie.
On powinien wziąć mniej.
- Niesamowite. - Porywające.
- To dziwne. - I denerwujące.
Możemy kontynuować?
Czy potrzebujecie chwili?
Zobaczyłabym, którędy ludzie wchodzą i wychodzą.
Czyli wyjście.
Każde wejście to wyjście,
jak się zastanowić.
- Tak bardzo cię cenię. - A ja ciebie.
Oczywiście mamy też gaj cytrynowy.
Cytryny Meyera.
- Cierpkie. - Ale nie za bardzo.
Witam.
Tędy.
Dodają koloru swoim emocjom.
Więc wszyscy są...
Szczęśliwi.
Kto cię stworzył?
Tworzymy siebie nawzajem.
Kim są ci ludzie?
Niektórzy to kierownicy Instytutu. Najlepsi z najlepszych.
To ci najbardziej otwarci na życie, inni są wielbicielami z całego świata,
wybranymi przez doktora Kurtynę.
Naszą społeczność wybrano rozważnie.
Pozytywne myślenie jest obowiązkowe.
- Witajcie. - Cześć, Sebastianie.
Sebastian jest z Brazylii.
- Brazylia. - Brazylia.
Jeden z pierwszych zwolenników filozofii doktora.
To wszystko prawda. Brazylia. Zwolennik. Wszystko.
- Czy to nie wspaniałe? - Tak.
- Co tu się dzieje? - Jak wywołuje...
- Szczęście. - To niewykrywalny suplement?
Nie wiadomo, ale jest niezwykły i najprawdopodobniej niebezpieczny.
Witacie. Czujcie się jak u siebie.
Korzystajcie z każdej dostępnej okazji.
Albo czekajcie, aż sama się pojawi.
Mówicie o łazience?
To zależy od was.
Nie możemy tu zostać.
Musimy powiadomić Rhondę i Milligana.
I dzieci.
Ich zmartwienie zaowocuje działaniem.
Mam dość.
Skorzystajmy z okazji
i ucieknijmy.
Piętnaście, szesnaście, siedemnaście, osiemnaście.
Chyba mu się udało.
Sądząc po odległości między drzwiami,
ta kabina jest większa od wszystkich, w których byliśmy.
Nic dziwnego, skoro mieliśmy mieszkać razem.
Śliczny apartament.
Dobra. Naprawdę musimy poszukać wskazówki.
- Sprawdzę kosz z owocami. - A ja sypialnię.
Mapa Oceanii.
Ludzie, wskazówka. Macie coś?
- Jedna książka jest odwrócona. - Co?
MOJA WYSPA PARADISO
Pcha powietrze.
Nie może być.
Wskazówka jest na górze. Wyłącz wiatrak.
Przepraszam. To chyba nasz pokój.
To jest bardzo niekomfortowe.
Powiedzieli, że goście z tego apartamentu się nie zjawili.
To nasz miesiąc miodowy, więc dali nam lepszy.
Tom, pogadaj szybko z tym miłym panem Kulą Armatnią.
- On to wyjaśni. - Nie. Zostańcie. My pójdziemy.
- Świetnie. Jesteśmy bardzo zmęczeni. - Moment.
Na pewno chcecie pokój z wiatrakiem?
Wielu ludzi ich nie lubi.
Wszyscy je lubią.
Nie umiesz zrobić deseru, podaj im deskę serów.
To eleganckie.
Tak.
Ten statek słynie z wieży wypieków,
świeżo wędzonego łososia.
- Jak to nie ma cukru? - To niewybaczalne przeoczenie.
Rozumiem, że nie znalazłeś pasażerów na gapę.
Przykro mi, kapitanie.
Słyszę ich śmiech, Kulo Armatnia.
Słyszę te hieny i ich żarty.
Rozerwij jeden supertankowiec, a nigdy ci tego nie zapomną.
Nikt nie wspomina, że mapa kanału
była nieaktualna.
Tej mielizny nie miało tam być.
Dobre wieści.
Zwróciłem dwoje nieletnich ich rodzicom.
Co ciekawe,
twierdziły, że nie płyniemy z maksymalną prędkością.
Nasza prędkość jest w porządku. Cukier to katastrofa.
Dorzuć pasażerów na gapę i będzie się działo.
Nie mogę stracić stanowiska. Tonę w długach.
Przykro mi,
ale próbowałem nie ranić twoich uczuć.
W takich sytuacjach pierwszy oficer jest kozłem ofiarnym.
Obaj musimy ich znaleźć.
Podniesiemy to do Sytuacji Alfa.
Zaangażuję całą załogę.
Nie powinniśmy się tak włóczyć.
Jesteśmy zbyt na widoku.
Jak mała gazela na sawannie.
Dokładnie tak.
Kula Armatnia załatwiony. Nikt nie bierze nas za pasażerów na gapę.
- Cieszcie się bufetem. - Kate ma rację.
Musimy coś zjeść. Tamta para też.
Kiedy tu przyjdą, zakradniemy się do pokoju po wskazówkę.
Wmieszajcie się w tłum.
To wulgarne i dekadenckie.
- Gąbek. - Kopyto.
Amicitia vera illuminat!
Gąbek 119, co jest?
To Marcus Hoover.
Należymy do kilku klubów w Boatwright.
Kluby.
- Jak się masz, Kopyto? - Świetnie.
Zwiedzam z mamą farmy wiatrowe.
- Co to za ekipa? - No tak. Przepraszam.
To Kate, Reynie i Konstancja.
Gramy w podchody, oparte na nauce.
Zbieramy minerały, oceniamy poziom wód gruntowych.
Brzmi super. To twoja działka, 119.
- Co to za 119? - Gąbek jest taki mądry,
że nazwą pierwiastek jego imieniem.
- Na razie jest ich 118. - Rozumiemy.
- To legenda. - Nie, ty jesteś legendą.
Poznaj moich rodziców. Uwielbiają geologię.
Odczuwasz zbyt wiele. To nas zabije.
Przetwarzaj to.
Nie mogę pozwolić, by ta szansa przepadła.
Dobry wieczór, Kate Weatherall.
Też grałam w piłkę wodną. Uwielbiałam ją.
My też ją lubimy.
Dlatego z tego żyjemy.
Super. Kto stoi na bramce?
Bauer.
Tak. To moja pozycja.
Bronię naszej bramki.
Skoro odpowiedziałyśmy na pytanie,
wrócimy do kolacji, jako drużyna.
Bauer, użyć lewej czy prawej ręki,
żeby lepiej wyjść z wody?
Dominującej ręki. Zawsze i na zawsze.
To jest miłe.
Chwileczkę.
- To proste. - Nawet mała ilość
buraka zwiększy przepływ krwi
- do mięśni i zwiększy... - Nie czepiaj się mojej formy.
Jeśli nie teraz, to kiedy?
Przepraszam. Powiedz, że musimy stąd iść.
Twój brat nie ma dobrych zamiarów.
Wiem. Tylko nie wiem jak.
W jaki sposób uszczęśliwia ludzi?
- Wzmacnianie endorfin, microchipy? - Jest zdolny do wszystkiego.
Zawsze miał obsesję na punkcie bycia lubianym. Obsesję.
Może opanował sztukę perswazji.
Albo zawdzięcza to swojej charyzmie, ale nie sądzę.
To coś więcej. Cześć.
- Cześć. - Sebastian, tak?
- W rzeczy samej. - Tak.
Jesteś taki podobny do brata.
- I prawie tak samo słodki. - Cóż.
Musisz być z niego dumny.
Zanim go poznałem, mieszkałem w São Paolo.
Byłem na plaży.
Miałem świetną pracę, przyjaciół, pieniądze.
A i tak byłem nieszczęśliwy. Nie mogłem tego zrozumieć.
Potem przeczytałem książkę.
- Obejrzałem wideo. - Rety.
A teraz jestem tutaj.
To cud.
Wszystko w porządku?
To nic, czego nie naprawi trochę słońca i uśmiechu.
Lub masaż sportowy?
Uwielbiam twoje poczucie humoru.
Chodźcie, przejdziemy się. Tu jest tak pięknie.
- To nasz własny spacer. Przepraszam. - Tak.
Rozumiem. Bardzo się cieszę, że nasze drogi się tu skrzyżowały.
- Na razie. - Hasta luego.
Broszura zachwalała domowe wypieki,
dżemy, bar konfitur.
- To było kłamstwo? - Przepraszam.
Niedobory zaopatrzenia zawsze wpływają na branżę wycieczkową,
a w tym przypadku...
To naprawdę fascynujące,
bo zakładałam że niedominująca ręka jest lepsza.
To wszystko zmienia.
Dobry wieczór.
Miło was widzieć w mniej napiętej sytuacji,
znowu razem z waszymi...
- Braćmi. - Kuzynami.
Jesteśmy rodziną patchworkową. Nie lubimy etykietek.
Musicie mieć cudownych rodziców. Gdzie oni są?
Zjedli zepsute krewetki.
Zepsute krewetki? Okropne.
- Dobry wieczór. - Cześć.
Tak. Niedomagali.
Powinniśmy do nich zajrzeć.
Szybko.
Ta para może tu być lada chwila.
Mamy co najmniej 45 minut.
Żetony Skrótu.
Trzydzieści siedem coś znaczy?
Oczywiście. To moja ulubiona liczba.
Wiesz, inni na tym statku naprawdę mnie szanują.
Pan Benedict kazał nam rozwiązać to razem.
Nie zrobimy tego, jeśli będziemy się kłócić.
Powinniśmy szanować śmierć.
„Spójrz w gwiazdy.
Leć na skrzydłach w stronę słońca. Pan Benedict".
Żetony mają gwiazdę po jednej stronie.
Każdy ma dwie liczby.
Spójrz w gwiazdy.
Spójrz w gwiazdy. Spójrz...
Jeśli użyjemy ściany południowej i zachodniej jako osi X i Y,
możemy nakreślić punkty na podstawie par na żetonach.
Jak wyznaczanie kursu na mapie.
Bardziej jak graf prosty, ale pewnie.
Pierwsze współrzędne?
Pięć, dziesięć.
Proszę. Jakie są następne?
To takie mylące, bo...
zazwyczaj świetnie się bawimy.
A potem się sprzeczamy.
Kłócimy się o wyrzynarki,
piły stołowe, taksonomię, sok pomarańczowy
Czuję się zagubiony.
Zastanawiam się, czy Kate uciekła, by znaleźć Benedicta,
czy może częściowo próbuje uciec ode mnie?
Przez kilka minut będzie rzucało.
Proszę zapiąć pasy.
Myślałem, że gdy się spotkamy, wszystko wróci do normy.
- Ale tak nie jest. - Jest ciężko.
To trudne.
Duży płot.
Podziwiam twoją wiarę we mnie, ale nie jestem zaprawionym wspinaczem.
Rób to, co ja. Udawaj, że jesteś wściekłym wyjcem,
a na szczycie ogrodzenia jest osoba, która ukradła ci banana.
Poetycka motywacja, pomocna.
REWOLUCJA SZCZĘŚCIA
Wyniki są solidne.
Przelatujemy przez kolejne cele. To się dzieje.
Poprosić S.Q. na kolejny etap?
Nie, S.Q. wyszedł na spacer. To podróż odkrywania samego siebie.
Uszanujmy to.
Wszystko gra. Jest dobrze.
Ogrodzenie pod napięciem?
Możesz nas zostawić, Marlonie.
Doskonale.
Ogrodzenie pod napięciem.
A co z wolną wolą?
„Wybierz szczęście. Idź własną drogą”.
To ogrodzenie obronne. Chronimy nastrój.
Nastrój. Wszystko tu jest kłamstwem.
Próbowałem do ciebie dotrzeć.
I zrozumieć swój udział w twoim bólu,
- ale ty umiesz tylko... - Nicholasie.
To już za mną.
Posłuchaj.
Trzymasz się przestarzałego wyobrażenia o mnie.
To główne źródło nieszczęścia.
Ten smutek to wybór.
Zmieniasz intonację i częstotliwość.
Smutek to izolacja.
Może zamanifestujemy coś bardziej leczniczego?
Wyreżyserowane ruchy. Sekwencjonowanie pręcików i czopków.
Masz wybór. Wybierz szczęście.
Nie, widzę, co robisz.
Stosujesz techniki neuro-behawioralne, by mózg wydzielał substancje,
które poprawiają nastrój.
Genialne, prawda?
Genialne? To godne pożałowania.
Tworzysz sztuczny stan szczęścia.
Ludziom się to podoba.
To całkowite oderwanie od prawdziwych emocji.
Kto na tym skorzysta oprócz ciebie?
Jestem rozczarowany, że stajesz się zazdrosny.
Nie jestem zazdrosny.
Mam złamane serce.
Nie musisz być.
Możesz być szczęśliwy.
Kozi jogurt i jagody jutro na śniadanie.
Będziesz pełen flawonoidów.
Może to otworzy ci oczy na nowe pomysły.
Co teraz?
Do którego słońca lecimy?
Kończy nam się czas.
Siarczek cynku.
Nie jesteś jedynym naukowcem, George.
Kulo Armatnia, co wiesz na temat linii kredytowych?
Nic, ale namierzyłem pasażerów na gapę.
Wreszcie powód do świętowania.
Gniją w pace?
Jeszcze ich nie aresztowałem, ale polowanie trwa.
To gwiazdozbiór.
Jasne, ale jaki?
„Leć na skrzydłach w stronę słońca”. Jak ptak? Słoneczny?
Nie. To ptak Apolla.
Apollo to bóg słońca, a jego ptakiem był kruk.
To Gwiazdozbiór Kruka.
To ma być ptak?
Grecy to kiepscy artyści.
Po co pokazał nam ptaka Apolla? Szukamy lokalizacji.
Ponieważ stacja w Lizbonie to Santa Apolonia,
czyli Świętego Apollo.
Jestem spotterem pociągów.
Jest nas sporo.
Ten klucz na pewno przyda się na dworcu.
Dobra robota.
Możecie się ze mnie nabijać, ale zrobiliśmy to razem.
Nikt nie będzie się nabijał.
Napisy: Anna Jasiewicz